Camperen in Frankrijk 2009

Wat stram en onwennig stappen we uit. Zojuist zijn we na een rit van 500 km. aangekomen op onze eerste stop, een gezellig havenstadje in Normandië. Niet gehinderd door enige vorm van ervaring zijn we die morgen begonnen aan een campervakantie. Op het erf van Vrijheid Campers leek alle uitleg zo logisch maar de praktijk blijkt weerbarstiger. Voorzichtig speur ik eens om mij heen. Waar kan ik ons chemisch toilet reinigen en waar vers water tappen? Onze buurman, een hulpvaardige Belg ziet onze onzekere blik en voelt zich redder in nood. “Allez, zo vult ge uwen watertank bij.” Binnen enkele minuten worden we in een rap taaltje met het campergebeuren eigen gemaakt.

De volgende morgen nemen we afscheid van onze gezellige buurman en gaan op zoek naar een camperplaats voor het weekend. Die vinden we in Honfleur. Met de meegenomen fietsen verkennen we het stadje. Spoedig bemerken we dat dit wel het land van de Tour is maar dat fietsen hier een kamikazeachtige onderneming is. Dus keren we camperwaarts. “Oe i, un Urreker”, hoor ik Jacob opeens roepen. En zowaar, als ik veilig de rotondebocht omzwier, ontwaar ik een Urker stel, eveneens op de fiets. Zonder het te weten staan onze campers zowat naast elkaar. Als gevolg daarvan brengen wij de zondag gezamenlijk door met twee ‘camperdiensten’ in hun camper. Omdat we het goed met elkaar kunnen vinden, trekken we een aantal dagen met elkaar op. Door hun rijke camperervaring worden we in korte tijd eveneens ervaringsdeskundigen. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Zij toeren richting De Bult en wij bezoeken de plekken waar de Slag om Normandië zich heeft afgespeeld. Indrukwekkend zijn de verhalen, verteld in diverse musea. Hoog de rotsen die de soldaten moesten beklimmen en afschuwelijk de hoeveelheid graven op het Amerikaanse kerkhof. Er lijkt geen einde te komen aan de lange rijen met marmeren kruizen. Bijna 10.000 blijken het er te zijn. Ongewild stromen de tranen over mijn wangen en ook onze oudste heeft het er zichtbaar moeilijk mee. De jongste verwerkt het op haar eigen manier. Dan heb ik genoeg “ellende” gezien en besteden we de rest van de vakantietijd aan het moois wat deze streek ons te bieden heeft. En dat is makkelijk met een camper. Bevalt het ons ergens dan blijven we er een paar dagen en is het maar niks dan zijn we rap vertrokken. Had ik mij thuis nog zorgen gemaakt over de beperkte ruimte in de camper, in de praktijk blijkt het reuze mee te vallen omdat we voor een groot deel buiten leven en koken. De skottelbraai is een uitkomst. Heerlijke gebakken aardappels komen er van af. Maar ook de bami, macaroni en spaghetti zijn niet te versmaden. Tel daarbij op elke morgen het Franse brood. De juiste ingrediënten voor een geslaagde vakantie.

Als het camperleven langzaam een gewenning wordt, doe ik een wonderlijke ontdekking. Daar waar ik thuis de rolverdeling tussen man en vrouw nog wel eens ter discussie stel, accepteer ik die hier woordeloos. Jacob doet de mannenklusjes, waar gelukkig het legen van de 4711-doos (het chemisch toilet) onder valt, en ik neem automatisch het verzorgende deel op mijn schouders. Dit blijkt zowaar prima te werken. Mogelijk dat deze traditionele rolverdeling mijn eega ook bevalt, want aan het eind van de vakantie lijkt hij zo mogelijk nog enthousiaster over het campergebeuren dan ik. Bij het terugbrengen van de camper naar de verhuurder laten we ons informeren over de verschillende soorten campers. Een voorzichtige optie hebben we al kenbaar gemaakt. Een ding staat vast. De gezamenlijke keus voor een volgende vakantie wordt stukken makkelijker.